Review from WoNO Magazine

It has been quiet around Scram C. Baby. I may have seen the band for the first time in the 90s even, supporting Johan or Bettie Serveert in Leiden and again in the 00s. And here the band is back after eight years in hibernation. And how!

On Give Us A Kiss Scram C Baby plays a rather interesting form of alternative rock with hints at punk and new wave woven into its music. That mix of disinterest and aloofness The Cure could excel in while having so many sparks fly off of its music that listening becomes a extremely pleasant mixed experience.

This album certainly dwells on the dark side of the street but not without forays of staring into the sun at the right times of the day. “Shine a little light on my darkness, babe” isn’t a lyric just falling out of the sky. It could be the motto of Give Us A Kiss. The sound in general is dark, at times even as if coming from under a cushion, but it fits. The result is that not many instruments really escape the whole, remain a part of it. They distinguish themselves only in a glum sort of way.

The good part is that this doesn’t take anything away from the songs. Several are even quite danceable in an alternative way. In the 80s this certainly good have worked in between the disco where bands like Talking Heads, The Cure and Simple Minds kept the crowd on its dancing feet just as easily as Chic or Sylvester did. Songs like ‘Tree House’ and ‘Kill Screen’ are alternative dance rockers if I ever heard some. Scram C Baby is very much alive in these songs.

Another pearl on this album is ‘Elephant’. Aloof, detached, all words befitting the song. Yet there isn’t single note in the song not in its right place. The song calls for slow moving, but non-stop at that. The song has this joyful undercurrent tugging at my limbs the whole time. Synths move in and out of the whole, while the drummer keeps up a slacker Madchester rhythm. Slow is the word yet in the most positive form possible.

Digging into the album, I come to a bit surprising conclusion. Where nothing I heard from Scram C. Baby before enticed me to listen to one of its albums, this new one holds songs with a capitol S. The band mixes urgency with detachment and a day at the beach with a nuclear sundown. Most songs may be alternative rockers, they are very much to the point. The way they are mixed put them straight in my face. Singer Jan Cees Smit is singing right in front of me, spit and all, no escape possible. The band keeps its pace where the rhythm tandem Geert de Groot and Marit de Loos do not let go for one second. Over this firm basis the guitar and keyboards can frolic, whether solid, extremely tight or adventurous. The result is a bunch of songs that beg to be heard. Who was it who wrote recently that all musicians are washed up after their 30th birthday? Take a listen here, mate! Eight years is a long time for a new album. It seems like the right choice was made here.

Wo.

Nr. 3 in Album Chart van IndieXL

★★★★ in Lust For Life Magazine

Peter Bruyn in Lust For Life Magazine

Foto door Dennis J. Wiegel

Live bij Leo Blokhuis op Radio 2. Luister en kijk hier.

★★★★ in NRC

★★★★★ We tellen maar liefst 5 sterren in de Volkskrant vanochtend voor Scram C Baby‘s Give Us A Kiss: “een dijk van een rockalbum van een gitaarband die nog veel beter blijkt te zijn dan we altijd al dachten. Verbijsterend.” https://buff.ly/2Ex07AM

★★★★★ in het Noordhollands Dagblad

Recensie Muziekkrant OOR door John Denekamp

krenten uit de pop – erwin zijleman – 23 oktober 2018: ★★★★★(1/2) Acht jaar stilte wordt gevolgd door een mokerslag vol briljante gitaarsongs met het eigenzinnige stempel van Scram C Baby. Wat kun je nog verwachten van een band die acht jaar stil is geweest en inmiddels haar 25e verjaardag viert. Meestal niet zo veel of helemaal niets, maar het kan ook anders. Het Amsterdamse Scram C Baby levert na een stilte van acht jaar een beest van een gitaarplaat af. Give Us A Kiss is twaalf songs lang raak en schiet ook nog eens alle kanten op. Soms rauw en meedogenloos, soms melodieus en aanstekelijk, maar altijd verrassend en uitermate trefzeker. Hun laatste wapenfeit van acht jaar geleden vond ik tot dusver hun beste, maar de nieuwe plaat gaat er overheen en niet zo’n klein beetje ook. Iets meer dan acht jaar geleden, was ik op deze BLOG, die toen nog in de kinderschoenen stond, zeer positief over Slow Mirror, Wicked Chair van de Nederlandse band Scram C Baby. Scram C Baby bestond op dat moment al een jaar of 18 en had een handvol platen op haar naam staan, waarvan The Thing That Wears My Ring uit 2007 op dat moment mijn favoriet was. Het zijn platen waarop de geest van Pavement altijd rond waarde, maar Scram C Baby ontwikkelde ook een steeds meer eigen geluid. Het kwam allemaal samen op Slow Mirror, Wicked Chair, dat vrijwel onmiddellijk mijn favoriete Scram C Baby plaat werd en deed verlangen naar veel en veel meer. Op dat meer hebben we net iets meer dan acht jaar moeten wachten en dat is lang, heel lang. Er zijn niet veel bands die na een stilte van meer dan vijf jaar nog op enigszins interessante wijze tot leven komen, maar Scram C Baby heeft altijd al verrast en doet dat nu nog eens. Laat ik maar met de deur in huis vallen. Give Us A Kiss is wat mij betreft de beste plaat van de Amsterdamse band tot dusver en vat ook nog eens mooi samen waartoe Scram C Baby de afgelopen 25 jaar in staat was. Give Us A Kiss bevat flink wat van de rammelende rocksongs, die nog steeds associaties oproepen met de muziek van Pavement, maar de Amsterdammers komen dit keer op de proppen met songs die beter zijn uitgewerkt en ook nog een stuk aanstekelijker zijn dan die van hun voormalige Amerikaanse voorbeeld. Een andere naam die opkomt bij beluistering van Give Us A Kiss is de naam van dEUS. Net als de Belgische band, die in de jaren 90 haar beste platen maakte, kan Scram C Baby een aanstekelijk popliedje opeens tegendraads laten klinken of een tegendraads popliedje transformeren in een bijzonder aanstekelijke rocksong. Uiteindelijk doet bij beluistering en beoordeling van Give Us A Kiss er maar één naam toe en dat is die van Scram C Baby. De band heeft na acht jaar stilte een fantastische gitaarplaat afgeleverd, die je 12 songs en 35 minuten lang in een wurggreep houdt. De Amsterdamse band maakt het je nog lang niet altijd makkelijk en blijft ver verwijderd van de collega bands op het Excelsior label die in het verleden tekenden voor een mooie lente of Indian Summer. Scram C Baby maakt af en toe een gitaarliedje dat de zon opeens weer doet schijnen, maar de band kan je ook van de sokken blazen met opvallend rauwe en ontsporende gitaarsongs of met gitaarsongs die de fantasie meedogenloos prikkelen. Het zijn songs die deels citeren uit het decennium waarin de wieg van de band stond, maar de muziek van Scram C Baby klinkt 25 jaar later nog altijd verrassend fris en urgent en laat op hetzelfde moment invloeden uit de new wave van de late jaren 70 of flarden Roxy Music uit haar meest creatieve periode horen. Laat Give Us A Kiss uit de speakers komen en de ene na de andere briljante gitaarsong komt voorbij. Er zijn in 2018 gelukkig weer wat meer goede gitaarplaten gemaakt dan in de afgelopen jaren en deze van Scram C Baby kan wat mij betreft met de allerbesten mee. Wat een comeback.

Making Out with Scram C Baby: Give Us a Kiss Release Party – Cinetol, Amsterdam (25-10-2018)

★★★★★ Vijfsterrenavond om niet snel te vergeten

Lees verder op Make A Fuzz

Happy Release Day
Vrijdag 12 oktober 2018

Live band: John Cees Smit, Marit de Loos, Mark Meeuwenoord, Frank van Praag, Geert de Groot
Foto door Joni Spaan

Design & artwork by Anton Lamberg. LAVA

Give Us A Kiss is via deze link te beluisteren: 

http://xlcr.nl/scramcbaby-giveusakiss

Videoclip Elephant
Regisseur: Frederik Duerinck
Camera: Boet Hehuat, Frederik Duerinck
Montage: Jeroen Bernard, Wietske de Klerk
Productie: Mark Meeuwenoord, Sander Biemans
Acteur: Harry Duerinck

Gepubliceerd op 11 okt. 2018
Setlist:
00:00 Elephant
04:56 xxx
07:12 Soul Marinera
 
Hoog bezoek in 3voor12 Radio: de helden van Scram C Baby staan in de Live Box! In de jaren 90 waren ze een van de meest geliefde bands van de bloeiende Nederlandse indiescene, en in de 25 jaar sinds toen zijn ze eigenlijk nooit weggeweest. De avond voor de release van hun nieuwste album Give Us A Kiss komen ze langs in de studio.
 

NMS Live Sessies: Scram C Baby

donderdag 11 oktober 2018, 01:23 uur

Om de week nodigt NMS binnen- of buitenlandse muzikanten uit om in platenzaak Velvet Music in Amsterdam een paar nummers te komen spelen, waaronder een cover van een bewonderde collega-muzikant. Vandaag zenden we de sessie uit van de Amsterdamse indie- en garagerock-band Scram C Baby. Na een afwezigheid van acht jaar komt de band 12 oktober met een nieuw album, ‘Give us a kiss’, en daarbij hoort ook een tour.

Luister naar het Nooit Meer Slapen (tussen 1.00 en 2.00 uur, rond minuut 40)

Design & artwork by Anton Lamberg. LAVA

Design & artwork by Anton Lamberg. LAVA

Joni Spaan
Joni Spaan

29 augustus | Timo Pisart (3voor12)
Scram C Baby keert terug met slenterende olifant. Indierockband van weleer wil weer een geweldige plaat afleveren.
Scram C Baby komt met een nieuwe plaat. Bekijk hiernaast de videoclip voor het eerste nieuwe nummer sinds acht jaar, ‘Elephant’. Mocht je nou na de millenniumwisseling zijn geboren: jarenlang was Scram C Baby een van de coolste indierockbands van Nederland. In 1996 bevonden ze zich in de eerste lichting van kwaliteitskeurmerk Excelsior, tussen Daryll-Ann, Caesar en Johan. De groep heeft wellicht nooit van de muziek kunnen leven, maar had echt een flinke impact op de muziekwereld. Dat blijkt in 2010 wel, dan coveren o.a. Spinvis, Moss, Awkward I en Hallo Venray nummers van de groep.

Na 2010 werd het echter stil rondom de groep. ‘We zijn allemaal iets anders gaan doen’, zegt frontman John-Cees Smit erover, ‘maar we zijn nooit uit elkaar gegaan. Opeens werd het onvermijdelijk: er moet een nieuw album komen. We hebben een soort bezetenheid en kunnen in no time een nummer improviseren waarvan je denkt: het is af. Maar 70 liedjes terugbrengen naar 12? Dat luisteraars zo gehecht kunnen raken aan een plaat dat je bij het einde van het ene nummer al weet welke daarna moet komen?…. Dat is bij elk album ons streven geweest, ook nu weer. En dat kost tijd.’

‘Elephant’ is de eerste voorbode voor die nieuwe plaat, en jakkert langer door dan we van de band gewend zijn. ‘Man, dat nummer heeft nog veel langer geduurd. Gingen we om drie uur de oefenruimte in, kwamen we om half 6 tollend op onze benen naar buiten. De tekst was een opsomming van gerechten, uiteindelijk is–ie samengeperst tot een olifant van vijf minuten. Een zwengelende, slenterende olifant, die niets anders doet dan eten, verteren en kakken. Net als de rest van de wereld.’

Op 12 oktober verschijnt de nieuwe plaat. Dan gaat de band ook weer op een – bescheiden – tour. ‘Hoe bejaard dat ook klinkt, we hebben nu meer andere verplichtingen. Ik werk in de psychiatrie en heb een stressbaan, en blijf daarnaast ook tentoonstellingen organiseren en beeldende kunst maken. Maar onze eerste shows waren fantastisch, het smaakt naar meer.’

27 juli | Menno Pot (Volkskrant) 
SCRAM C BABY – ELEPHANT Track van de week: Terug van acht jaar weggeweest: Scram C Baby, Amsterdamse specialisten in korte, weerbarstige popliedjes, al klinken ze in het verraderlijk kalme Elephant vooral als het latere dEUS.

31 Jul, 2018 – 06:15 | Flip van der Enden (Pinguin Radio)
Waarom Scram C Baby na 8 jaar stilte plotseling weer de geest heeft? Geen idee. Maar wat maakt het uit zolang de hoofdstedelijke rockers met sterk nieuw werk komen als de single Elephant. Het is gelukkig niet zo dat de band doet alsof de tijd stil is blijven staan. In het laatste decennium van de vorige en het eerste van deze eeuw maakte Scram C Baby naam met begeesterde rammelrock van het soort dat we nu garage noemen. Soort van tijd vooruit dus, als je bedenkt dat garage nu een populair genre is bij de jongste generatie Neder-rockbands.

Vergeleken met uitslaande bermbrandjes als Kisses Suziki (1996)  en Earstruck (2010) is nieuwe single Elephant het toonbeeld van beheersing, een in een Berlijnse Bowie saus gedipte bolero, een slowburner met een gradueel opgevoerde spanning en de dreiging van een naderend onweer.

Het zou kunnen zijn dat de verandering van stijl is ingegeven door het besef dat de veteranen als het gaat om onstuimige energie het zullen moeten afleggen tegen de jeugdige overmoed van jonge hondenbands als Korfbal en Canshaker Pi (waarin de zoon van de zanger SCB speelt). Scram C Baby is  ouder en wijzer en anders en terug. En dat is goed nieuws.