|
Slow Miror, Wicked Chair
Recensies
3voor12 zeeland - marcel van leeuwen - 27 november 2010
De afsluiter van de avond is zeker de meest ervaren band, en dan bedoel ik niet alleen gezien de leeftijd. Helaas blijkt niet al het publiek van deze avond de band evenveel te waarderen, bijna zonder een kans te geven lopen er heel wat mensen weg. Nu is Scram C Baby misschien ook echt een band voor een wat select, underground publiek. Een publiek wat zich misschien het best laat omschrijven als volgroeide punkliefhebber, of rock ’n roll-liefhebber, zo je wilt. De stem van zanger John Cees Smit is die van het wat ongepolijste soort met een punkfolk manier van zingen. Ook hier wordt het stemgeluid soms aardig ingevuld door de vrouwelijke drummer, die de scherpe kantjes er wat af haalt. Toch blijft de band een lekker ‘dirty sound’ behouden. De ogenschijnlijke nonchalance waar zij mee spelen, maakt deze band ook heerlijk om te zien spelen. Helaas mochten ze dit in Zeeland niet ten tonele brengen voor een volle zaal, maar zij breken door. Een dag later gingen ze al weer op bezoek bij Giel op 3FM.
3voor12 rotterdam - marcel van leeuwen - 26 november 2010
Op het affiche voor deze avond prijken de namen Anni K en Scram C Baby. Goed voor een vermakelijk avondje rauwe muziek. Helaas moet eerstgenoemde op het laatste moment afzeggen wegens privé-omstandigheden en dus zijn de Amsterdammers de enigen die vanavond het podium van Exit vullen.
Daarmee is het podium beter gevuld dan de zaal. Een teleurstellend aantal mensen weet de weg naar de Mauritsstraat te vinden deze vrijdag. Zou dat komen omdat Scram C Baby al jaren het best bewaarde geheim uit de Excelsior-stal is? Na het ter ziele gaan van vroege labelgenoten Ceasar, Daryll-Ann en Johan lijkt de weg naar groot succes voor de formatie van voorman John Cees Smit helemaal open. Zeker met het nieuwe album Slow Mirror, Wicked Chair.
Het optreden begint dan ook met een nummer van deze plaat, Genius. In rap tempo wordt de setlist afgewerkt, zoals we van Scram C Baby inmiddels gewend zijn. De veelal korte nummers volgen elkaar snel op en de band krijgt het steeds meer naar de zin. Op één track na krijgen de aanwezigen de complete nieuwe cd voorgeschoteld. Dit aangevuld met ouder materiaal uit het achttienjarige ouevre van Scram C Baby, inclusief klassiekers als Kill The Lesbian Underground. Ook M.A.R.I.T. wordt gespeeld. Dit nummer is een ode aan eerdergenoemde band Ceasar, waar drumster Marit de Loos deel van uitmaakte om zich vervolgens bij de, vaak wisselende, formatie van Smit te voegen. M.A.R.I.T. staat ook op Slow Mirror, Wicked Chair.
Het publiek mag ook even zingen, maar niet een bekend nummer van Scram C Baby waarbij Smit de microfoon de zaal in richt. Nee, het is Lang Zal Hij Leven, gericht aan de jarige gitarist Frank van Praag. Als cadeautje speelt Van Praag tijdens Ear Truck een uitzinnige gitaarsolo.
Na een klein uur verlaat de band het podium om, zoals beloofd door bassist Geert de Groot, terug te komen voor een toegift. Deze wordt geopend met Around en na nog twee nummers weer afgesloten met Tebaxtro. Hiermee komt een einde aan een avondje Scram C Baby in Rotterdam. De (onverdiend) lage opkomst deerde de hoofdstedelingen niet, want de prestatie was als voor een volle zaal: uitstekend en op vol vermogen!
3voor12 den bosch - nico kolen - 21 november 2010
Scram C Baby stapt eindelijk uit de schaduw
In straf tempo van start naar finish
Nu ex-labelgenoten als Johan, Daryll-Ann en Caesar bij Excelsior Recordings het veld hebben geruimd, ligt voor Scram C Baby na bijna twintig jaar eindelijk de weg naar het grote publiek open. Het nieuwe album Slow Mirror, Wicked Chair is luid bejubeld ontvangen en ook live worden de Amsterdammers alom geroemd. In Plein79 is de band vooral heel erg zichzelf.
‘Waar is de rest?’, zo vraagt Marit de Loos zich af als ze de drumstokken in de aanslag houdt en alleen bassist Geert de Groot naast zich op het podium ontwaard. De lach in haar stem verraadt echter al snel dat er geen grote zorgen achter de oproep schuilgaan. Als de andere helft van de band zich niet veel later in allerijl op het podium meldt, is alles weer snel bij het oude. Het tekent het losse karakter van Scram C Baby dat vaak als chaotisch bestempeld wordt, maar nooit iets af doet aan de puike live shows.
In Plein79 verwarmen de indierockers het publiek met een muzikale lappendeken par excellence. Een bruisende collage van onbekommerde rock die stuurloos klinkt, maar gewiekster in elkaar steekt dan het lijkt. De mengelmoes aan typeringen die op de sound van Scram C Baby van toepassing zijn strekt zich uit van eigenwijs, rauw, speels en frivool tot opzwepend, onvast, dwars, furieus en gruizig. Als je niet bekend bent met hun hoekige en tegendraadse miniatuurwerkjes, kun je het idee krijgen dat je met een beginnend rammelpunkbandje te maken hebt. De ervaren line-up wijst iets heel anders uit. De vier doorgewinterde muzikanten kunnen immers fraaie CV’s overleggen met Fatal Flowers, Bauer, Claw Boys Claw en Caesar als welluidende referentiekaders.
Toch werpt Scram C Baby vanavond de kenmerkende onbezorgde luchthartigheid een beetje van zich af. De band lijkt zich bewust van de geboden kans om eindelijk uit de schaduw van hun generatiegenoten te stappen. Met Love Is Not Enough worden alle elementen gebundeld die het Excelsior-label in de loop der jaren zo wereldberoemd in heel Nederland heeft gemaakt. De bevlogenheid in Blood On The Rocks is aanstekelijk, niet in de laatste plaats door de excentrieke mimiek van zanger c.q. oerlid John Cees Smit. De van plaat bekende luie, in apathie ondergedompelde zangstem horen we gedurende de avond nergens terug, maar diens tomeloze energie biedt voldoende compensatie. M.A.R.I.T. is een ode aan de nieuwe drummer en haar voormalige broodheer Caesar en Ear Truck heeft zijn weg naar 3FM inmiddels al gevonden.
Spannend is het om te zien hoe de band zich verhoudt nu de schijnwerpers niet langer op anderen worden gericht. Na een jaartje of achttien ziet het er naar uit dat Scram C Baby de erkenning krijgt die het verdiend. Nu de andere telgen uit de Excelsior familie hun houdbaarheid hebben verloren, lijkt het pad naar succes niet langer bezaaid met obstakels. Hopelijk heeft dat geen effect op de prettige gestoordheid van zanger Smit. Het blijft kolderiek om te zien hoe de man tijdens het optreden uitgeput op een stoel plaats neemt om zich vervolgens te laven aan liters water of plotsklaps van het podium springt om een oude bekende enthousiast om de nek te vliegen. Laat aan die impulsiviteit in godsnaam niet getornd worden, want Scram C Baby moet natuurlijk wel gewoon Scram C Baby blijven.
muziekwereld - 20 oktober 2010
Ik ga hier niet beweren dat Scram C. Baby de beste rockgroep van Nederland is. Dan maai ik mijzelf te veel gras voor de voeten weg. Maar dat het de beste rockband is op het Excelsior-label staat voor mij buiten kijf. Goede rock is de kunst om het cliché boven zichzelf uit te tillen. The Stooges konden dat. De Ramones konden dat. En Scram C. Baby, verpersoonlijkt in zanger en songschrijver van het eerste uur John Cees Smit, kan dat ook. Eigenlijk zijn ze als live-band op hun best, maar deze dertien nieuwe studioliedjes mogen er ook zijn. Grossierend in stijlcitaten kan Scram C. Baby klinken als The Beatles op hun ruigst (Attention), gooien er een Stooges-intro tegenaan (M.a.r.i.t.), hebben het fraai onvaste gecombineerd met een gouden melodie van Nikki Sudden (Sunburnt) en het agressief dwarse van het oude dEus (Tebraxto). Nooit perfect, maar dat is juist de klasse. Een ijzersterke rock & roll-wet. (8)
future music charts - steven - 23 september 2010
Scram C Baby is misschien wel de grote constante factor op het Excelsior label. De band brengt regelmatig weer een uitstekende plaat uit, en steevast wordt daar mijns inziens veel te weinig aandacht aan besteedt. Scram C Baby is een vreemde eend in de bijt van de Nederlandse popmuziek, maar ze zijn ook een verademing en (nog steeds) een heerlijke frisse wind in een Nederlands popklimaat waar je alleen scoort met suikerzoete ballads en simpele popliedjes. Scram C Baby rockt namelijk gewoon door en jast er op de nieuwe plaat weer eventjes dertien heerlijke eigenwijze indie-rockers in een ruim half uurtje doorheen.
Kijk, zo'n heerlijke opgefokte opener als "Attention" dat zul je niet zomaar op grote radiostations horen, maar heerlijk is het wel. En dat is nog maar het begin van een plaat die vol staat met puntige liedjes die in je kop blijven hangen ("Mothership Connection") en soms al afgelopen zijn voordat ze goed en wel begonnen zijn ("Sunburnt"). Heerlijk is dat toch, je hebt geen moment de tijd om je te vervelen. Slow Mirror Wicked Chair is niet alleen een heel goed Nederlands product of een hoogtepunt uit het Scram C Baby oeuvre, maar ook gewoon één van de betere platen van het jaar.
Het is toch mooi om te weten dat lekker niet altijd van ver hoeft te komen en waarschijnlijk binnenkort ergens bij u in de buurt staat te spelen?
cjp - oktober 2010
Scram C Baby is zo'n bescheiden, onvermoeibare undergroundband die al jaren doodleuk de ene geweldige plaat na de andere aflevert. Hun nieuwste, Slow Mirror Wicked Chair, is daarop bepaald geen uitzondering. Onstuimige punkrock zonder laklaag, rauw, eigenwijs en met een weerbarstige frontman die live als een bezetene H.A.R.D. gaat (****)
oor - john denekamp - oktober 2010
Scram C Baby is de laatst overgebleven Excelsior-band van de eerste generatie. Al achttien jaar maken de Amsterdammers indierock zoals het ooit bedoeld was: tegendraads, rafelig, maar altijd catchy en vol verrassende hooks. Op de The Thing That Wears My Ring (2007) zaten de mannen van John Cees Smit zonder drummer, toen reden om eens flink met elektronica in de weer te gaan. Smits vriendin Marit de Loos (ex-Caesar) zit inmiddels twee jaar achter de kit, dus is Slow Mirror, Wicked Chair weer een rockende bandplaat geworden. En Scram C Baby is in vorm, al in het brilliante opener Attention, waar Captain Beefheart jaloers op zou zijn. Of in M.A.R.I.T., een vrolijke ode aan Caesar, de drumster en ook nog LSD, als we het wel hebben. Slow Mirror, Wicked Chair staat weer vol met dit soort spitsvondige en messcherpe indiepop, die wordt gedragen door de excentrieke voordracht en teksten van John Cees Smit. Een beetje voorspelbaar, want Scram C Baby heeft eigenlijk nog nooit en slechte plaat gemaakt. We kunnen niet wachten op de nieuwe livedata. "Hey Mr. Smit, are you ready gor it."
nrc handelsblad - hester carvalho - 14 september 2010
Scram C Baby heeft na 18 jaar zijn optimale vorm
Na achttien jaar maakte de Nederlandse band Scram C Baby eindelijk de cd die eerdere beloftes inlost. De dertien liedjes op Slow Mirror, Wicked Chair springen heen en weer tussen frivool en straks, denderen over je heen en klinken dan plotseling breekbaar. Scram C Baby bedenkt een eigen vorm: een intro hoeft niet te maken te hebben met de rest van het nummer en een van de beste liedjes, Sunburnt, duurt maar 1.07 minuut.
De cd werd afgelopen weekend gepresenteerd in Paradiso, Amsterdam, waar bleek dat het vaak van bezetting wisselende Scram C Baby nu zijn optimale vorm heeft bereikt. Drie doorgewinterde muzikanten - gitarist Frank van Praag, bassist Geert de Groot en nieuwe drummer Marit de Loos (vroeger Caesar) - houden de chaos in het garool.
Van Praag ronkt als Ron Asheton van The Stooges of speelt schrijnende accoorden. De Loos is de gelijkmatige motor en De Groot legt een parmantige discobasis. Zanger John Cees Smit heeft de dictie van een hijgend paard, maar weet toch venijn in zijn voordracht teleggen. De Loos beantwoordt zijn furie met luchthartige koorzang, wat het effect heeft van een ijsje op een warme dag.
Tijdens het optreden worden de nummers in hoog tempo afgevuurd. Smit vindt daarbij een gunstig midden tussen joviaal en mysterieus. Hij bespeelt het publiek, dat ingewikkelde basloopjes moet meezingen, of staat introvert achter de microfoon: gebarend als een jongleur of dirigent. Soms verschijnen twee zangeressen op het toneel die de koortjes nog sterker aanzetten, als om de girlgroup-stijl te onderstrepen.
Scram C Baby heeft achttien jaar gegraasd op diverse weiden van de popmuziek, het resultaat is een swingende eigen interpretatie. (****)
written in music - edwin hofman - 12 september 2010
Scram C Baby is een blijvertje. Alweer zeventien jaar geleden bracht het album ‘Taste’ de band de eerste voorzichtige bekendheid buiten het eigen Amsterdam. Met de overgang naar Electrolux (later Excelsior) zette Scram C Baby midden jaren negentig een belangrijke stap. Electrolux was nog klein, maar bracht in 1995 wel singles uit van Caesar en Slide. Excelsior groeide de afgelopen vijftien jaar uit tot een betrouwbare leverancier van kwaliteitspop en bracht en passant nog even vijf albums van Scram C Baby uit. Menigeen zal in de periodes tussen de albums gedacht hebben dat de band niet meer bestond. Veel airplay was de Amsterdammers immers nooit gegund. Telkens kwam de dwarse indieband echter weer bovendrijven.
Zo ook in 2010, met ‘Slow Mirror, Wicked Chair’. Zanger, en oudstgediende John Cees Smit, heeft diverse wisselingen binnen de band overleefd en haalde enige tijd geleden zijn vriendin Marit de Loos (inderdaad, ooit bij Caesar) bij de groep. Dit heeft in ieder geval een leuke prikkeldraadpopsong opgeleverd: ‘M.A.R.I.T.’, een van de prijsnummers op dit zesde album van Scram C Baby. ‘M.A.R.I.T. is overigens een lofzang op de hele band Caesar en niet alleen de voormalige drumster.
Scram C Baby is ook op dit album weer dwars en wispelturig, het kenmerk van deze band die ongepolijste poppareltjes zonder blozen afwisselt met vuige en furieuze rock of een lo-fi-geluid. ‘Entrepeneur’ is een voorbeeld van de eigenzinnigheid van Scram C Baby en hoe dat boeiende resultaten kan opleveren. Zompige, monotoon stuiterende rock gelardeerd met een poppy, meerstemmig refreintje. Ook ‘Tebaxtro’ is een mix van hard en poppy, van Amerikaanse rootspop en agressieve rock, die overloopt in de de prettige uptempo pop van ‘Manage Too’ en ‘Genius’, songs die op stevige wijze die andere voormalige Excelsior-coryfee Johan wat in herinnering roepen.
Op ‘Mothership Connection’ en ‘Hands in the eyes of MJ’ laat de band horen tijdloze indiepop te kunnen maken die overal te wereld kan aanslaan. Scram C Baby waakt ook hier voor een gepolijst geluid. De ruwe en rafelige sound houdt ook op ‘Slow Mirror, Wicked Chair’ het eigenwijze en dwarse imago van de band in stand en zal waarschijnlijk een doorbraak naar een groter publiek in de weg blijven staan. Toch lijkt de band zich meer bewust van het publiek en heeft men de dwarsheid en experimenteerdrift meer in banen geleid. Dat maakt het voor de geïnteresseerde luisteraar in ieder geval makkelijker deze plaat te behappen, zonder zich te verslikken in vreemde tracks die voornamelijk voor de bandleden zelf bedoeld leken.
‘Slow Mirror, Wicked Chair’ is echter nog steeds gepeperd album met de nodige noise en eigenwijze invalshoeken. Binnen de Excelsior-discografie is het een subversief element, zoals alle Scram C Baby-platen dat eigenlijk zijn. Laat dat maar aan John Cees Smit en consorten over. Ze doen het immers niet voor het grote geld. (***1/2)
volkskrant - menno pot - 9 september 2010
Liedjes als fragmentatiebommen
Punkfurie en een lange adem heeft het Amsterdamse Scram C Baby (opgericht in 1992) met The Ex gemeen, maar verder springen vooral de verschillen in het oog. Hier is de frontman (John Cees Smit) niet de enige nieuwkomer, maar juist het enige lid van het eerste uur.
En: waar op de nieuwe Ex maar één compositie onder de drieënhalve minuut blijft, staat op Slow Mirror, Wicked Chair (Scram C Baby’s zevende studioalbum) maar één liedje dat lánger is.
Grillige liedjes als fragmentatiebommen, daar blinkt Scram C Baby al jaren in uit. Hoor hoe Tebaxtro explodeert en uit de rails loopt, om dan naadloos over te gaan in het vloeiende, melodieuze Manage Too, een ruw popjuweel van nog amper honderd seconden.
Zó goed is Scram C Baby, dat Slow Mirror, Wicked Chair zaterdag ten doop houdt in Paradiso, Amsterdam.(****)
radio mortale - week 36 2010
Hit van de week - Ear Truck
Ze worden gekscherend het zwarte schaap van Excelsior genoemd. Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk, want wat Scram C Baby mist qua plaatverkoop maken ze goed in rock 'n rollgehalte en doorzettingsvermogen. Ze zijn met gemak de meest zinderende Nederlandse band op het vermaarde label, gouden platen en uitverkochte tournees of niet. Twintig jaar bestaat de band rond John Cees Smit inmiddels en hoe grijzer de haren, hoe vuiger de sound. Zo bewijst ook hun nieuwe, zesde album Slow Mirror Wicked Chair, dat we met gemak mogen betitelen als behorende het beste dat de Amsterdammers hebben gemaakt. Op 11 september presenteren ze het album in Paradiso. Om ze een duwtje in de rug te geven is het geweldige Ear Truck deze week Mortalehit van de Week.
musicfrom - maurice tonies - 8 september 2010
Het platenlabel Excelsior is al jarenlang leverancier en staat zo al jaren garant voor sterke eigenzinnige releases. Zo ook de band Scram C Baby die al jarenlang in hun stal mag floreren. Het was even stil rond de heren, maar ze zijn nu weer helemaal terug. Terug met een nieuw album 'Slow Mirror, Wicked Chair' dat onlangs verscheen.
Het nieuwe album van Scram C Baby brengt de rock 'n roll terug bij Excelsior. De formatie rond zanger John Cees Smit schotelt je in iets meer dan een half uur een dertiental rocknummers voor. Met een zwaarmoedig intro wordt met opener 'Attention' meteen de aandacht gewekt. Een lekker nummer om het album mee af te trappen waarbij meteen alle registers open gaan. Deze registers blijken op het tweede nummer ook duidelijk aanwezig. 'M.A.R.I.T.' brengt met de intro gelijk een ode aan The Stooges, want het 'I Wanna Be A Dog' pik je er echt direkt uit. De titel van het nummer is overigens meteen een simpele verwijzing naar de nieuwe drumster Marit, die eerder al bij Caesar de stokken in handen had. Bij haar nieuwe band slaat ze er dan ook heerlijk tegenaan.
'Slow Mirror, Wicked Chair' rockt het gehele album heerlijk door en aangezien de huidige bandleden in het verleden al in een aantal spraakmakende acts (Claw Boys Claw, Caesar, Fatal Flowers) hebben gezeten komt de ervaring duidelijk om de hoek zetten. Het is voor Scram C Baby dan ook niet moeilijk om verschillende stijlen te laten horen en dat doen ze onder andere ook door punk voorbij te laten komen. Hiervan zijn 'Next Time' en 'Entrepeneur' twee goede voorbeelden. In 'Entrepeneur' horen we ook drumster Marit op zang, maar dit is niet de enige vrouw die we horen op het album van de Amsterdammers. Carol van Dijk, bekend van Bettie Serveert, heeft haar vocalen verleend op het pittige, melodieuze 'Tabaxtro', dat overigens een enorm sterke track is.
Zo levert het vernieuwde Scram C Baby een schitterende plaat af met lekkere rocksongs met voldoende variatie. Het rockt, het scheurt en is behoorlijk uptempo. Alles valt prima op zijn plek. Het kan dan ook niet anders dat het zwarte schaap van Excelsior zich dit jaar duidelijk gaat onderscheiden en er een succesvolle clubtour zal volgen! Hulde
krenten uit de pop - erwin zijleman - 6 september 2010
Het Amsterdamse Scram C Baby bestaat dit jaar 18 jaar en maakt inmiddels al een jaar of 14 platen voor het Excelsior Label. Het best bewaarde geheim van Excelsior kan al jaren rekenen op uiterst positief recensies, maar de sprong naar een groter publiek die zo veel andere Excelsior telgen (Johan, Daryll-Ann, Caesar, ZzZ, De Staat, Spinvis) wel wisten te maken, is Scram C Baby vooralsnog niet gegund. Aan de kwaliteit van hun platen ligt het niet, want de Amsterdammers hebben met name de laatste jaren een aantal uitstekende platen afgeleverd, waaronder The Thing That Wears My Ring uit 2007 en de prima live-plaat Eau De Vie uit 2008; platen die liefhebbers van lekker eigenwijze popmuziek (van eigen bodem) eigenlijk in de kast of op de MP3-speler moeten hebben staan. Eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat de muziek van Scram C Baby wat meer vergt van de luisteraar dan de muziek van Excelsior bands als Johan en Daryll-Ann. Verwacht van Scram C Baby geen zonnige gitaarpop, maar aan alle kanten rammelende rockmuziek vol stekeligheden. Het is muziek die me meer dan eens doet denken aan de muziek die Pavement in haar beste dagen wist te maken, al heeft Scram C Baby inmiddels ook een duidelijk eigen geluid. De associatie met Pavement duikt bij de nieuwe plaat van Scram C Baby al op bij de titel, want Slow Mirror, Wicked Chair had ook op de cover van een Pavement plaat niet misstaan. Ook in muzikaal opzicht zijn er weer raakvlakken met Pavement (al hoor ik ook flink wat van de Pixies en voormalig Excelsior collega’s Caesar), maar Scram C Baby is op Slow Mirror, Wicked Chair toch vooral zichzelf. Ook de nieuwe plaat van de Amsterdammers staat weer vol met eigenzinnige en stekelige rocksongs vol verrassende wendingen. Scram C Baby blijkt wederom een band die lak heeft aan genres en conventies en daarom alle kanten op kan schieten. Dat klinkt misschien vermoeiend, maar vermoeiend is Slow Mirror, Wicked Chair zeker niet. Ook de nieuwe plaat van Scram C Baby bruist, sprankelt, verrast, verbaast, schopt en verleidt. Venijnige rechttoe rechtaan rocksongs worden moeiteloos afgewisseld met aanstekelijke indierock en altijd zijn het energieniveau en het creatieve vermogen van Scram C Baby angstig hoog. Op Slow Mirror, Wicked Chair doet Scram C Baby wat het al zo lang doet, maar heeft de band het niveau van haar muziek net weer een tandje opgeschroefd. Hoogste tijd derhalve om dit al veel te lang bewaarde Excelsior geheim eens in brede kring te ontdekken
3voor12 - erik zwennes - 4 september 2010
Douze points voor Scram C Baby
Amsterdamse indiehelden kunnen het ook bij daglicht
Er ontstaat brand tijdens het optreden van Scram C Baby. Dat kan ook niet anders met een formatie in een dergelijke topvorm. Uiteindelijk blust een beroemde barman toch de fik.
CONCERT
Scram C Baby, Into the Great Wide Open, Naar Buiten, zaterdag 4 september 2010
MUZIEK
In diverse bezettingen is Scram C Baby al bijna twintig jaar bezig. Op Vlieland presenteren de Amsterdammers hun zesde studioalbum getiteld 'Slow Mirror, Wicked Chair'. Het geluid van Scram C Baby leunt op de Amerikaanse indierock van begin jaren negentig. Tegelijkertijd hebben de beste Scram-liedjes een geluid op zichzelf. Scram C Baby is sexy, gek, arty maar ook keihard werken. Live komen de nummers van John Cees en de zijnen tot leven. Er mag gedanst worden.
PLUS
De band heeft zijn favoriete barman uit Amsterdam meegenomen naar het eiland. Michel komt tijdens het optreden de band uiteraard voorzien van vers getapt bier. Ex-Caesardrummer Marit en bassist Geert leggen een pompende basis, gitarist Frank krioelt hier speels overheen en zanger John Cees heeft de ruimte om zijn vervreemdende teksten en vocale acrobatiek het bos in te spuwen. Dit is een perfect kwartet dat blind op elkaars tekens af kan gaan. John Cees grapt over korte liedjes (“Deze was weer zo lekker kort”), fladdert over het podium, schiet met zijn microfoonstandaard ongelovigen tegen de grond en brult het uit in klassieker 'The Company'. Tijdens 'Cheer Up' verklapt hij het grote geheim van de Scrams: het nummer was bijna een een wereldhit. Ik kan er hier verder niet veel meer over schrijven, maar laten we zeggen dat Rene Froger nog veel rijker had kunnen zijn: 'Douze points voor Nederland!'
MIN
Ondanks de klassiekerstatus levert 'The Company' een inkakmoment op. Jammer dat de band het vorige album The Thing That Wears My Ring - op 'Cheer Up' na - negeert. Daarmee doen ze zichzelf tekort. De oudere fans eisen tracks als 'King Bolo', 'Exolation', 'I Am In Your Band' en 'Kisses Suzuki', maar U2 speelt ook niet altijd 'Angel of Harlem' of 'Staring at the Sun'. En wanneer heb jij Nirvana voor het laatst 'Smells Like Teen Spirit' zien spelen? Ik bedoel maar.
CONCLUSIE
Op dit festival heeft nog geen enkele band zoveel overgave getoond. Nu is overgave mooi, maar bij Scram C Baby gaan de teksten leven en ontstaat er een bosbrandje. Gewoon laten branden hoor, het kan niet anders dan dat het vruchtbare grond oplevert voor nog meer sterke Nederlandse bands. Misschien wel de beste indierockband van Nederland?
CIJFER:
8
nu.nl - rens van den boogaard - 2 september 2010
De oudere jongeren van Scram C Baby tonen zich op hun zesde studioplaat wederom de friste rock ’n roll band van Nederland.
Na het afscheid van Daryll-Ann, Caesar en Johan is Scram C Baby de enige overgebleven pionier van de Excelsior-stal. Onvermoeibaar presenteren de Amsterdammers deze maand alweer hun zesde studioalbum.
Een van de redenen dat Scram C Baby al zo lang meegaat is dat de band zich niet krampachtig probeert steeds opnieuw uit te vinden. Het viertal maakt gewoon leuke rockende platen overgoten met een smakelijke eigen saus en doet dat met verve, zo ook op Slow Mirror, Wicked Chair.
Scram C Baby bedient zich ook nu van indie rock ’n roll die (vaak ook binnen een liedje) voortdurend verschiet van grillig naar uiterst aanstekelijk. Pakkende liedjes als Ear Truck worden afgewisseld met abrupte overgangetjes en gespuugde zang in nummers als Tebaxtro.
Onnavolgbaar
Zanger John Cees Smit is weer op dreef met afwisselend spitsvondige of onnavolgbare tekstuele bijdragen. Afwisselend zingend, pratend en schreeuwend oreert hij over drugs, relaties, genialiteit of de handen van Michael Jackson.
Een opvallende bijdrage is het nummer M.A.R.I.T., dat werd geschreven voor het afscheidsconcert van Caesar. Ook op plaat is het een even sterke als grappige ode, vol knipogen naar drugs, verbasterde Caesar-citaten en de inmiddels ingelijfde drumster van die band.
De potpourri van tempo’s, stijlen en teksten die Scram C Baby kenmerkt heeft ook van deze
zesde plaat een fris klinkend geheel gemaakt. Deze pioniers zijn nog lang niet aan stoppen toe.
kindamuzik - niels steeghs - 1 september 2010
Prettige puntigheid
Goed bewaarde geheimen. Dat is een van de benamingen die KindaMuzik in het verleden al eens gaf aan de kwaliteiten van Scram C Baby. En dat is de spijker op zijn kop. Want de Nederlandse band fabriceerde eigenlijk altijd wel bovengemiddeld goed plaatmateriaal. Maar de waardering was niet altijd navenant. Sterker nog, dit is wellicht de meest onderschatte band die Nederland rijk is. Volgens de platenmaatschappij zelf is dit hun bestbewaarde geheim. En dat is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk voor een band die inmiddels toch echt al een behoorlijke tijd meedraait.
Laten we de Amsterdammers nu dan vooral de credits geven die ze verdienen (niet voor het eerst overigens). Slow Mirror, Wicked Chair is namelijk ook weer een puik album. Eentje dat precies past in de eigenwijze en excentrieke lijn van het Amsterdamse ensemble. Onrustig, neurotisch, soms schreeuwerig. Een plaat met een geluid dat in Nederland in elk geval niet vaak wordt gehoord. Daarom juist past het zo goed bij Excelsior, waar wel meer bands lekker hun eigen gang hebben kunnen gaan. En zo hoort het eigenlijk toch ook?
Prettige puntigheid, daar is dit stel goed in. In korte tijd je punt maken, niet eindeloos doordraven. Inclusief tekstuele fratsen van zanger John Cees Smit. Leuk is bijvoorbeeld de ode aan collega-Excelsiorband Caesar in 'M.A.R.I.T.', waar de referenties aan het aloude adagium "Life gets so much easier when you're stoned" overduidelijk zijn. En tegelijkertijd is het ook een warm welkom aan Smits levenspartner en voormalig Caesarlid Marit de Loos, die inmiddels de drumkit van Scram C Baby enthousiast bestiert.
Zo is Slow Mirror, Wicked Chair een plaat geworden die op buitengewoon treffende wijze een blik werpt op allerlei zaken. Van bizarre, seksueel getinte observaties tot aan richting drugstrips neigende liedjes en Michael Jacksons handen. Slow Mirror, Wicked Chair is naast een prachtige en passende (Pavementachtige) plaattitel ook weer een prima aanbeveling om dit goedbewaarde geheim van Nederlandse bodem eens te gaan onthullen. En ja, direct ook een van de Hollandse kandidaten voor de eindejaarslijst.
alternative blog - joris rietbroek - 30 augustus 2010
Of hij nu wil of niet, Scram C Baby-frontman John Cees Smit is nu definitief een overlever. Zijn band is in het bijna 15-jarig bestaan van Excelsior Recordings de enige overgebleven groep van het eerste uur bij het label, nadat in de afgelopen jaren Daryl-Ann, Caesar en Johan na een album of vier, vijf uit elkaar gingen. Scram C Baby opereert intussen alweer een kleine twintig jaar vanuit Amsterdam, met anno 2010 weer eens een andere bezetting. Maar wellicht klinkt nieuwe, zesde studioplaat Slow Mirror Wicked Chair juist daardoor weer zo fel, venijnig en vooral springlevend.
Na Love Is Not Enough (’03), The Thing That Wears My Ring (’07) en liveplaat Eau de Vie uit de afgelopen jaren, levert Smit als Scram C Baby gewoon weer een verrekt goede, bijna altijd pakkende, soms speelse maar vooral lekker rauwe indierockplaat af, die met het grootste gemak de gemiddelde indierock-aanvoer uit de VS en Engeland overtreft.
Sterker nog: dit dikke half uur lekker onstuimige rock ‘n roll evenaart eenvoudig de betere buitenlandse bands die op deze plek de hemel in worden geprezen. Smit’s ongepolijste, wat nerveuze stem waarmee hij als vanouds zijn teksten uitspuwt, blijft het belangrijkste kenmerk van de band, waarin tegenwoordig naast bassist Geert de Groot (Fatal Flowers, Claw Boys Claw) ook Smit’s vriendin Marit de Loos (Caesar, Chicas del Rock) en gitarist Frank van Praag (ook Bauer) deel van uit maken.
En zo staan zij met ogenschijnlijk hernieuwde energie garant voor een dertien nummers tellende, uiterst opwindende recht-voor-je-raap indierockplaat. Ervaren rotten die klinken als jonge, gretige honden; de ene keer heerlijk fel en lekker gemeen (Entrepreneur, Ear Truck, het punky Next Time), dan weer een tikkie eigenwijs en speels op z’n Pavement’s: hoor daarvoor die misleidende huppelcoupletten in geweldig openingsnummer Attention Attention die inderdaad meteen je aandacht grijpt, de met Stooges-riff opgesierde ode aan Caesar dan wel drugs getiteld M.A.R.I.T. of het dynamische Tebaxtro, met gastrol voor Bettie Serveert-zangeres Carol van Dijk.
Enkele keren krijgt de razendpoppy melodie alle voorrang, wat met Genius, het héél puntige Sunburnt, Hands In The Eyes of MJ en als hoogtepunt het kraakhelder klinkende Mothership Connection de beste pure popliedjes van de plaat oplevert. Het mag kortom wel eens wat meer mensen gaan opvallen dat Smit het hem met zijn deels vernieuwde band gewoon wéér flikt: kom met deze zoveelste topplaat Slow Mirror Wicked Chair nu eindelijk maar eens op met dat grotere publiek in volle Nederlandse clubs. Begrepen? (*****)
file under - 30 augustus 2010
Een festival levert vaak keuzeproblemen op, maar er zijn ook momenten dat mij de keuze simpel lijkt. Zo staan er op Into The Great Wide Open op zaterdagmiddag om half vijf twee bands geprogrammeerd uit de Excelsior-stal. In De Bolder speelt The Upsessions en op het Naar Buiten-podium staat dan Scram C Baby. Mocht je iets met reggae hebben dan moet je vooral naar de eerste gaan, maar de 'echte' indierockliefhebber staat uiteraard bij het Amsterdamse Scram C Baby. De band rond John Cees Smit bestaat al vanaf 1992 en kende de nodige bezettingswisselingen. Zo is er op hun achtste album Slow Mirror Wicked Chair een nieuwe drummer in Marit de Loos, die eerder drumde bij Caesar en trouwens al mee speelde bij de laatste tour van SCB (en om het op zijn RTL-Boulevards te doen: ze doet het met de zanger). Ik kende ze altijd als een bandje dat klonk alsof het in de achtbaan zat en allerlei onverwachtse bewegingen maakte waarbij de ene beweging nog spannender en uitdagender was dan de andere. Ook op Slow Mirror Wicked Chair is het weer een avontuur om werk van ze te horen, al komen de inspiratiebronnen veelal uit het verleden. Ik hoor er bijvoorbeeld Pavement, Pixies, Stooges en Caesar in terug, maar mij hoor je niet klagen. Wat een band en wat is het weer een heerlijke plaat.
vpro gids - week 35 2010
Misschien wel de beste indierock-band van Nederland. In diverse bezettingen al bijna twintig jaar bezig. De Amsterdammers zijn inmiddels toe aan hun zesde studioalbum getiteld Slow Mirror, Wicked Chair, dat ze presenteren op het festival. Caesar, Johan, Daryl-Ann en nog zoveel meer Excelsiorbands hielden het niet langer vol, maar deze formatie lijkt met elke plaat alleen maar beter te worden. Vuig, sexy, grappig en scherp, dat is Scram C Baby. Live zijn John Cees en consorten alleen maar gevaarlijker.
platomania - jan doense - 28 augustus 2010
Het Amsterdamse Scram C Baby timmert in wisselende bezetting al sinds 1992 aan de weg met stevige indierock op gitaarbasis, die weliswaar nooit grote hits of spectaculaire plaatverkopen opleverde, maar wel een trouwe fanbase en een reputatie als één van de spetterendste live acts in het vaderlandse clubcircuit. Slow Mirror, Wicked Chair is hun zesde studioalbum en het vijfde voor het Excelsior-label, waarvan ze sinds het uiteenvallen van Johan en Caesar de laatst overgeblevenen van de eerste generatie zijn. De nieuwe CD bevat dertien puntige liedjes, die door zanger John Cees Smit gezongen worden alsof zijn leven ervan afhangt. Bassist Geert Groot (ex-Fatal Flowers) en drumster Marit de Loos (ex-Caesar) leveren de solide ritmebasis waarop gitarist Frank van Praag lekker loos gaat. Alle vergelijkingen met Pixies, Pavement en Guided By Voice ten spijt klinkt Scram C Bay op Slow Mirror, Wicked Chair toch vooral als zichzelf. Dat dit zelfverklaarde zwarte schaap van Excelsior nog maar lang zo door mag gaan! (7.5)
3voor12 - atze de vrieze - 24 augustus 2010
Het rock'n roll geweten van Excelsior
Mensen beklagen zich wel eens over het feit dat Johan nooit het grote publiek gekregen heeft dat het verdiende. Nee, dan Scram C Baby, dat presenteert 11 september het nieuwe album Slow Mirror Wicked Chair in de kleine zaal van Paradiso. Dat kan toch zeker ook niet de bedoeling zijn. De band maakt zich er niet al te druk om en laat zich liefkozend het zwarte schaap van de familie noemen. Maar als Dries Roelvink na 25 jaar een nummer-1 hit kan scoren, waarom zou het zesde Scram C Baby album dan geen Album van de Week worden?
'Het zwarte schaap', tja, er is niets mis met een geuzennaam, maar beter kunnen we Scram C Baby uitroepen tot het rock 'n roll geweten van Excelsior. Het is de meest weerbarstige van de eerste generatie Excelsior-bands, maar dat ze na het uiteenvallen van het vlaggenschip vorig jaar de Grote Overlevers zijn, is ook weer niet zo verwonderlijk. In al zijn grilligheid is de band namelijk altijd sterke platen blijven maken. Frontman John Cees Smit spuwt ook Slow Mirror Wicked Chair van de eerste tot de laatste noot driftig vol. Met dat charmante Nederlandse accent dat we ook van Herman Brood kenden.
De korte, rauwe songs klinken anno 2010 nog minstens zo scherp als vijftien jaar geleden, al kun je moeilijk beweren dat de band met beide benen in het heden staat. Tebaxtro had een Pixies-song kunnen zijn, vaker nog speelt Scram C Baby in de lijn van Pavement. Dat heeft vast niet met de reünie van die indie-giganten te maken, als wel met het aantreden van drummer Marit de Loos. Zij en haar oude bandgenoten van Caesar worden geëerd in M.A.R.I.T., een letterspelletje in de vorm van een catchy popsong, die ook zomaar als drugsknipoog opgevat kan worden.
Maar je zou Scram C Baby tekort doen door ze enkel te vergelijken met grote namen uit het verleden. De band heeft een eigen geluid, dat weliswaar nooit zal leiden tot een hit, maar wel tot sterke songs als Ear Truck en Mothership Connection. Heel eigen zijn ook de tragikomische beelden die opduiken in Smit's teksten. De handen van Michael Jackson - een zwart, een wit - in Hands In The Eyes Of MJ, perverse seks in Sunburnt, een gefrustreerde rocker in The Lonely Champion en vooral de cynische blik op de liefde in openingsnummer Attention. Scram C Baby is nog lang niet van plan te stoppen, en gelukkig is dat niet tegen beter weten in. Album nummer zeven in de grote zaal?
Interviews
musicfrom - 27 september 2010
Scram C Baby knipoogt naar Stooges
Elke week hebben we een nieuwe Artiest van de Week op MusicFromNL en deze week is dat Scram C Baby. Zoals je weet hoort daar deze Nummer voor Nummer-bijdrage bij en natuurlijk ook een actie, waarbij je een gesigneerd exemplaar van het album 'Slow Mirror, Wicked Chair' kunt bemachtigen.
Het Amsterdamse Scram C Baby, het best bewaarde geheim annex zwarte schaap van Excelsior, heeft een nieuwe plaat uit. 'Slow Mirror, Wicked Chair' heet hij, een titel die net zo eigengereid klinkt als de band zelf. Dertien kronkelende gitaarliedjes met de kenmerkende uit-de-tenen-gezongen hartstocht van zanger/frontman extraordinaire John Cees Smit.
Onze recensent hoorde de ervaring: "'Slow Mirror, Wicked Chair' rockt het gehele album heerlijk door en aangezien de huidige bandleden in het verleden al in een aantal spraakmakende acts (Claw Boys Claw, Caesar, Fatal Flowers) hebben gezeten komt de ervaring duidelijk om de hoek zetten. Het is voor Scram C Baby dan ook niet moeilijk om verschillende stijlen te laten horen en dat doen ze onder andere ook door punk voorbij te laten komen."
MusicFromNL wil graag wat meer weten van het nieuwe album van de band en nodigde Scram C Baby uit voor Artiest van de Week. Hieronder vind je de uitleg van John Cees, Frank, Geert en Marit bij de 13 nummers van de cd.
Attention
JC: Een nummer met allemaal mini-toneelstukjes, voor mij best wel gemarineerd in 'Dead Wood', een erg goede serie waar ik toen naar keek.
Frank: Een nummer waar Robert Lagendijk binnenkort een hele mooie videoclip van heeft gemaakt. We mogen nog niets vertellen, maar let op de typemachine.
M.A.R.I.T.
JC: Een tijdje geleden werd ons gevraagd een nummer van Caesar te coveren en dat vervolgens te spelen bij hun afscheidsconcert in de Melkweg. Frank en ik vonden het leuker om een soort verkapte ode te schrijven. Et voila.
Frank: Met een knipoog naar 'I Wanna Be Your Dog' van The Stooges. Dat het dan weer na zijn overlijden een eerbetoon aan Ron Asheton zou worden, tja …. het stopt ook nooit.
Marit: Sprakeloos vereerd...
Mothership Connection
JC: Een god spoelt met z'n ruimteschip aan op een strand vol zonnende bikini’s. Zijn werkzaamheden lopen ernstige vertraging op.
Geert: Een beetje god doet zoiets ook niet.
Marit: Wow, ik had geen idee! Zonnende bikini's?
Ear Truck
JC: Een ode aan the van in het algemeen en de fan in het bijzonder.
Frank: En een ode aan alle ex-scb-leden in het algemeen en aan Kees Toet en Peter Asselbergs in het bijzonder.
Geert: En toch ook een beetje aan de elektrieke gitaar.
Sunburnt
JC: Eén van de allereerste liedjes die ik samen met Frank maakte. Samen opereren we onder de naam Jonk en hebben inmiddels een enorme verzameling nummers. Die zouden niet eens op 20 cd's passen.
Frank: Zelfs de allereerste. Opgenomen nog voordat de koffie op tafel stond. John Cees had zijn jas nog aan.
Geert: Ik zou zeggen; De eerste de beste.
Frank: Heeft trouwens alle genres ondergaan, van punky, reggae tot disco, folk en ballroom music.
Marit: Koffie?
Entrepreneur
JC: Fuck you, fuck me: the end of the sky is the start of the tree. Fuck you, fuck me: the end of the sand is the start of the sea.
Marit: Daar is geen woord Frans bij.
Next Time
JC: Al is het een vrij kort lied, elke keer nadat we dit in de oefenruimte of tijdens een optreden spelen ben ik best moe. Alsof alle energie er even is uitgezogen. Een marathon van anderhalve minuut.
Frank: Een typische Smiths nummer.
Marit: Met een beetje Bo Diddley op het einde en dan lekker uit de bocht.
The Lonely Champion
JC: Ik denk het meest verhalende nummer op de plaat. Een beetje geschreven vanuit het perspectief van een onbegrepen artiest die al het leed van de wereld in zich draagt. Nee, het is écht niet autobiografisch.
Geert: Nou, John Cees, lul je nou niet een beetje uit je nek?
Tebaxtro
JC: Dit voelt voor mij eigenlijk als 'Mothership Connection' Part 2. Niet qua arrangement, maar qua sfeerbeeld. In de studio geweldig bijgestaan door Tinca en Carol. Laatst op het podium weergaloos door Tinca en Susanne.
Frank: John Cees was lange tijd niet klaar voor dit nummer, maar met de dames erbij ging hij uiteindelijk overstag. Wie zou daaraan ook weerstand kunnen bieden?
Geert: Van meet af aan de favoriet van zoon Milo.
Manage Too
JC: Een brief van een (ex-)geliefde uit den verre.
Frank: Gered uit de nalatenschap van Bob, Carol, Ted & Alice. Was destijds een eerbetoon aan Love Shine A Light van Katarina and the Waves.
Genius
JC: Over veel Trouwen, Schoonheid en Genialiteit.
Frank: Over drie akkoorden en wat je daar mee kan doen.
Marit: Afgezien van dat veel Trouwen gaat dit dus over Geert.
Hands In The Eyes Of MJ
JC: MJ keek om zich heen en wist dat de wereld plat was.
Frank: Ons favoriete live nummer. We kunnen het alleen zelf niet spelen. Wie o wie?
Geert: Kunnen we wel, willen we het ook. That's the question.
Marit: Nou, jullie kunnen het wel spelen, maar ik niet. Ik hoor steeds dat gospelkoor!
Our Daughters Of The Free Will
JC: Dit nummer zat eigenlijk volledig in m'n hoofd. Met het schaamrood op de kaken heb ik Geert ook gevraagd het basloopje te spelen. Te blijven spelen. Zoiets simpels vraagt men een muzikant van zijn niveau eigenlijk niet. Ik vind wel dat het werkt, maar ik kijk tijdens het spelen voorzichtigheidshalve nooit zijn kant op. Een kloostergang. De titel is de naam van de orde.
Frank: Moet je toch eens doen. Een hemels plezier maakt zich dikwijls van onze Geert meester.
Geert: Het basloopje dat je me vroeg te spelen heb ik toch wel een beetje opgepimpt, anders stond het schaamrood inderdaad ook op mijn kaken. Nu kleuren ze lichtroze...
Frank: Ok, hemelsroze dan.
Marit: Da Vinci Code meets Free Willy. Ons commercieelste nummer dus.
3voor12 - erik zwennes - 09 september 2010
Scram C Baby: bijna te eng voor rock-’n-roll
Op de afgelopen editie van festival Into The Great Wide Open op Vlieland presenteerde Scram C Baby het zesde studioalbum Slow Mirror, Wicked Chair. Zaterdag 11 september doen ze dat nog eens over in Paradiso. Formatiewisselingen zijn traditie bij de Amsterdamse band, ook ditmaal heeft de groep een nieuwe drummer. Maar de komst van Marit de Loos (ex-Caesar) vallen de puzzelstukjes wel heel goed in elkaar.
“Het is bijna te eng voor rock-’n-roll,” zegt zanger John Cees Smit. “We kunnen het té goed met elkaar vinden. Wanneer je zo lang bezig bent, zul je onderling heel stevig moeten staan om het vol te houden. Het sociale aspect is enorm belangrijk voor het functioneren van deze band. Iedereen stopt er veel tijd in en af en toe heb je een lastige periode.” Bassist Geert de Groot knikt. “Dan zit je even met de financiën of heb je ruzie met je vrouw en sta je weer te punken in een wat mindere tent. Maar tegelijkertijd ben ik zo trots op deze band; ik wil dat meer mensen de plaat horen en dat er meer mensen naar onze shows komen.” John Cees: “De lol en de verrijking wegen op tegen de mindere momenten. Scram C Baby is ook ergens tegen wil en dank er altijd voor blijven gaan, omdat je weet dat het klopt.”
Ten tijden van de vorige plaat, bijna vier jaar geleden, zei Geert heel eerlijk: ‘Niemand zit op ons te wachten, dus hoeven we ook niet aan verwachtingen te voldoen.’ Die vrijheid ervaren de bandleden nog steeds. “We doen nog steeds hetzelfde, maar zouden er graag van willen leven. Zo langzaamaan ontstaat er wel eens ruzie thuis. Dan ben ik weer een middag en avond weg en breng ik niets mee terug. Sterker, dan gaat er geld mee om een biertje te kunnen drinken. Maar we zijn allesbehalve verongelijkt of miskend, we kunnen misschien wat slecht ‘nee’ zeggen. Na twintig jaar denken we heel voorzichtig eens na over de zakelijke kant van het uitbrengen van een plaatje. Dat zit niet per se in ons systeem. We hebben nu voor het eerst iemand die wat doet aan management. Anderen zullen er om lachen, maar wij zitten misschien wel iets té diep in de muziek.”
Toch schrok John Cees wel wat van de typeringen die de band krijgt rondom de nieuwe release. “Recensenten krijgen een nieuwe Scram C Baby, gaan dan even Googlen op andere recensies en dan komt er toch weer een weerbarstig zwart schaap om de hoek kijken. Ik zie ook grilligheid bij voormalig Opgezwolle, daar zit vuur en energie in. Zij varen in nieuwe formaties ook tegen de stroom in, maar worden niet zo benaderd. Zij hebben geen predikaat van weerbarstig.” Geert: “Er moet maar eens een einde aan komen. Als zwart schaap zijnde: wij willen onszelf wassen,” ze lachen. “We willen ons gewoon presenteren als een hele goede band met grilligheid, vuigheid, vurigheid, spitsvondige teksten, los van hypes. Scram C Baby heeft een eigen ABC en daar zijn we trots op.”
Het nieuwe album Slow Mirror, Wicked Chair is inderdaad weer onmiskenbaar Scram. Tegelijkertijd is het als geheel coherenter en staan er minder dingen op die de band ‘voor zichzelf’ wilde opnemen. John Cees experimenteert met het schrijven vanuit alter ego’s en minder vanuit zichzelf (met veel poëtische vrijheid). “Een plaat moet als een monument in elkaar zitten; geen willekeur of overdaad. Een album moet aanvoelen als een boek; een ding waar mensen een herinnering aan kunnen verbinden. Je bent aan het publiek verschuldigd dat je een plaat maakt waar men verliefd op kan worden. Ik wil enkel een plaat maken waar je verliefd op kan worden.”
|
|
|
|
|
